غم نامه (آپارتاید حتی تا مرگ)

به گزارش یزدفردا: برای معلم غمگین شهر دوداغ پرپرشدن شکوفه های خبرو فرزندان سرباز معلمم سخت جانکاه است.

ماههاست خبر مرگ ناشی از کرونا تصادف، اسقاط هواپیما، سیل وزلزله تا اعتراضی و... روح وروانم را می آزارد غمگین وفرسوده ام ساخته است دریغ از یک خبر خوش!

مرگ حق وسرنوشت محتوم انسانهاست اما چرایی وچگونه بودنش مهم است!

بی تدبیری وبی عرضگی درکناربی مسوولیتی وسهل انگاری وعدم تاسف که منجر به استعفا ومحاکمه شود درد اورتراست.

گویا جان ایرانی خصوصا جوانان برومند این خاک به پشیزی نیرزد البته با نوعی تبعیض!

آقازادگان وژنهای خوب چه اصولگرا چه اصلاحطلب اگرهنوز درایران باشند نه دنبال خبرند نه سرباز معلم می شوندنه غم کار ونه نیاز به مال نه دغدغه فردا دارند برای ایاب وذهابشان ارابه ارزان مرگ آورهم تهیه نمی کنند مدیران ومسوولان با هواپیما وبالگرد مخصوص یا مطمئن و کنترل شده و بهترین ولوکس ترین اتوموبیل باقید شاسی یلند ایمن فراهم می کنند حتی اسکورت وتیم حفاظت خاص دارند.

برای خبرنگار و سربازمعلم در حد نگاه وشآن نا مدیران اتوبوس قراضه مهیاست
واگر پس از قرنی زور کهولت بر طبقه فرادست چربید بیا وببین!

کاش زبان بدن مدیرارشد که برای تسلیت امده بود را می دیدید با تکبر وغرور وخشم که چه وقت مردن بود اوقات خوش وفراغت ما کم شد !را بیان می کرد تا شرم وتاسف!

برای تسلی وعذر خواهی دربرابر داغدار مودب دست به سینه سربه زیر وگریان نما می ایستند
نه شاهانه بنشینند!

(ببخشید هیچ عکسی ازشاه وپدرش درانظارعموم غمزده اینجنین نمی بینید!)

به سخنان استاتدار آذربایجان یا فحاشی سخنگوی وزارت بهداشت وقهقه ها مستانه ومغرورانه های دیگر نگاه نکنید که مثل من عنان بریده می غرید.
دلم سخت می سوزد برای جوانان ایرانم برای غم نهفته در چهره ها وسرنوشتشان!
به خانواده ودوستان داغدار پرستوها ی مهاجر ویاسهای زود پرپرشده رسانه و فرهنگ تسلیت بادا می گویم.

امید که این اخرین غم ملت باشد.

امید که به جان انسانها خصوصا جوانان ارزش بیش ازاین قایل شده.

به جامعه رسانه وخبر نگاه احترام امیز داشته باشند.

چه خوش قرنی پیش سرود:

ظلم وبیداد کند عمر جوانان کوتاه
ای بزرگان وطن، بهر خدا داد کنید

یزد فردا-محمدعلی وزیری تیر۱۴۰۰